Zelfliefde

Iets heel moeilijks, maar iets heel moois. In een wereld waar we onbewust beoordeeld worden op wat we niet hebben, niet bezitten, niet goed in zijn en in achterblijven, is het moeilijk om jezelf in de spiegel aan te kijken en te zeggen: Ik doe het goed. Ik ben het waard. Ik mag er zijn en ik ben dankbaar voor wie ik ben en wat ik heb. Want dat is wat we zouden moeten doen. Jij, ik, de buurman, iedereen.

Op TV zien we reclames over de mooiste auto’s en de duurste horloges. Op Facebook lezen we verhalen van andermans oh zo gelukkig leven. Op Instagram zien we foto’s van de mooiste reizen met de meest exclusieve bestemming. Waar tussen al die prikkels is er tijd om na te denken over hoe goed je het eigenlijk hebt? Of hoe ver je al gekomen bent? En hoe geweldig dat weekendje naar Cadzand was?

Ik vind het althans heel moeilijk. Ik ben in mijn hoofd eigenlijk alleen maar bezig met wat ik nog allemaal moet bereiken in mijn leven om ultiem geluk te ervaren. Terwijl ik het geluk in handen heb. Ik heb een dak boven mijn hoofd en een verwarming die aanspringt als ik op een knopje duw. Ik kan iedere avond koken wat ik wil. Ik kan minstens twee keer per jaar er tussen uit. Ik heb het voorrecht om een studie te doen op zevenentwintig jarige leeftijd. Ik heb de liefste en betrouwbaarste vriend die een meisje zich kan wensen. Ik heb twee ongelooflijk eigenaardige katten waar ik bijna dagelijks de slappe lach van krijg. Ik kan mijn hardloopschoenen aantrekken en het bos in rennen. Ik ben echt heel erg gezegend met mijn leven.

En nog krijg ik het voor elkaar om dagen lang niet van de bank af te komen. Ik krijg het voor elkaar om geen motivatie te vinden om maar naar de winkel te lopen. Ik krijg het voor elkaar om naar mijn werk, waar ik goed betaald krijg en leuke collega’s heb, met tegenzin naartoe te gaan. Ik denk nog dagelijks: Als ik nou eens ergens anders zou wonen, in een groter huis, dan zou ik pas gelukkig zijn. Of als ik nou freelancer wordt en overal ter wereld kan werken, dan ben ik pas gelukkig. Nee, pas als ik een marathon kan rennen, dan ben ik pas gelukkig.

En nu ik dit opschrijf, zie ik wat een misplaatste gedachtes dat zijn. Dat ik überhaupt mijn best doe om ooit een marathon te kunnen rennen, is geweldig! Mijn appartement, daar is eigenlijk helemaal niks mis mee. Het is zo fijn om hier thuis te komen. En ja, het is geweldig om de wereld over te kunnen reizen en te werken waar je wilt. Ik ben toch hard zoekende en lerende op weg om mijn dromen uit te laten komen?

Mijzelf complimenteren, dat is echt nog moeilijk. In een wereld waar je continu jezelf moet verbeteren, vooruit moet en jezelf van je beste kant moet laten zien, wordt ons niet geleerd om onszelf eens een compliment te geven.

Dus bij deze: Myrthe, je doet het goed. Kijk van waar je komt en wat je allemaal doet. Kijk hoe goed je het voor elkaar hebt. Myrthe, ik ga niet zeggen dat je er wel komt. Want je bent er al. Precies waar je moet zijn. De toekomst is rooskleurig, heb daar maar vertrouwen in.

En nu jij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *